vrijdag 6 december 2013

...een kuur met hobbels...

Het zou ook eens een keertje gemakkelijk gaan....nee dus. Ook deze kuur is er weer één met veel hobbels en obstakels. En dan duren drie weken best lang kan ik je vertellen....

Als er één ding is waarvan ik weet dat het belangrijk is, dan is het wel om de griepspuit nooit te krijgen op het moment dat je ziek bent, of zoals in mijn geval; een infectie hebt en een kuur gaat beginnen.
Ik zou de griepspuit eind oktober krijgen, maar belande dus in het ziekenhuis. Omdat de kuur in het ziekenhuis lekker ging zag de longarts er ook helemaal geen kwaad in om de griepspuit te krijgen. Ik had immers geen koorts en het ging de goeie kant weer op met mij.
Dus maakte Albert een afspraakje voor mij bij de verpleegkundige van de huisartsenpraktijk die mij de griepprik zou geven zodra ik weer thuis zou zijn.

In de bewuste week dat ik de griepprik zou krijgen belde ze echter met de mededeling dat ze door de voorraad griepspuiten waren en dat ik dus een weekje moest wachten. Ze zou donderdag komen en mij dan ook gelijk de prikpil geven.
Niet dat ik het leuk vond, want ik begon op dat moment alweer meer te hoesten, maar goed; als er geen griepprikken zijn dan is het ook niet anders.
Een weekje later, de bewuste donderdag, belde ze af om te zeggen dat ze vrijdag zou komen. Ik begon ondertussen al zwaar geïrriteerd te raken, want wat is dat nu voor een stijl om steeds maar met van die rotsmoezen de zaak uit te stellen.
Daarbij was ik woensdag naar de poli geweest en waren we het erover eens dat ik weer opnieuw met een kuur mocht beginnen. Ik zat dus helemaal niet lekker in mijn vel.

Toen de verpleegkundige die vrijdagmiddag kwam, had ze echter alleen de prikpil bij zich. En een vertwijfeld; "Oja, je zou de griepspuit ook nog van me krijgen hè?" maakte duidelijk dat ze deze laatste niet bij zich had.
Het eerste wat mij eruit floepte was: "Tuurlijk...." Ik keek er niet meer raar van op.
Maar ze maakte me duidelijk dat ze de prik alsnog op ging halen zodat ik hem op dat moment zou krijgen ook.

Misschien had ik er verstandiger aan gedaan om te zeggen dat ik nog een weekje zou wachten, gezien het feit dat ik met de kuur zou beginnen en ik me echt ziek voelde. Maar nee, bang als ik was dat ik die hele verdomde griepprik nooit meer zou krijgen dit jaar, liet ik haar haar gang gaan en mocht ze van mij die prik in mijn arm jassen.
En daarmee begon dus het hele gedoe......

Ik kreeg koorts. Aanvankelijk dacht ik nog dat de enorme warmte te wijten was aan de ophoging van de prednison. Oók daar krijg ik het altijd erg warm van. Maar omdat ik er toch niet helemaal gerust op was besloot ik mezelf maar te temperaturen. Bingo!!! Koorts.
Niet leuk, maar ook niet onoverkomelijk. En ik was immers net met de kuur bezig, dus tja, infectiehaarden genoeg die nog rond waarden in dit lichaam.

Exact een week later kreeg ik 's nachts koude rillingen. Ik lag klappertandend naast Albert op bed. Mijn mond leek wel zo'n gebitje uit een fopwinkel. Het klapperde maar en klapperde maar. Ik wist niet hoe ik het warm zou moeten krijgen. Dus ben ik begonnen met een paar dikke warme sokken aan te trekken.
Na een half uurtje had ik het warm. Héél warm. En eigenlijk wist ik op dat moment genoeg.
De volgende dag ging het best lekker met me. Ik had de hele dag nergens last van. Tot.....Albert naar Nieuw Amsterdam ging om de lading medicatie op te halen.
Ik kreeg het weer koud. Enorm koud. Wederom lag ik klappertandend op bed. En ik was benauwd. Flink benauwd. Iets dat ook altijd gepaard gaat met koorts.
Zodra Albert de slaapkamer in stapte zag hij dat het niet lekker ging. Ik schudde en trilde erover.
Gauw legde hij mijn badjas over mij heen zodat ik het wat warmer kon krijgen. Het hielp niet veel.
Ik vroeg hem om alsjeblieft mijn voeten en benen te föhnen. Een tic uit mijn jongere jaren; als ik het koud had pakte ik de föhn erbij en blies dan warmte op mijn voeten.
De föhn word nu al jaren alleen maar gebruikt om mijn haren te drogen, maar nu kwam het idee van vroeger wel weer van pas.
En dus ging Albert mijn voeten, benen en rug föhnen. Het voelde zálig, al lag ik nog steeds te trillen als een espenblad.
Daarna ging Albert tegen mij aan liggen. Heel dicht tegen mij aan zodat de warmte van de föhn bleef hangen en hij mij verder met zijn lichaam opwarmde. Heel langzaamaan voelde ik de kou uit mijn lichaam trekken en hield het klappertanden op.

Ik moest echter naar het toilet. Dat viel me zwaar tegen. Het kleine stukje lopen en daarna, toen ik klaar was, weer terug naar bed. Aan elke haar op mijn hoofd hing een zweetdruppel. Terwijl ik het teruglopen maar voor me uit bleef schuiven.
Uiteindelijk is het gelukt, maar je moet niet vragen hoe. Wat voelde ik me ellendig zeg. Ellendig met een hoofdletter E. En ziek met een hoofdletter Z.
Ik heb ze natuurlijk wel vaker gehad, van die dagen dat je je zo ziek voelt dat de dag als het ware in een roes voorbij gaat, nou, vorige week had ik dus weer een paar van die dagen. Veel heb ik er niet van mee gekregen.

Mijn moeder vierde zondag ook nog eens haar verjaardag en ook dit heb ik aan me voorbij zien gaan. Hoe graag had ik er bij willen zijn, het lukte gewoon niet.
Gelukkig heb ik zo'n moeder die daar heel handig op inspeelt, en dat komt natuurlijk ook door negenendertig jaar ervaring, ze kwam bij mij.
Compleet met het warme eten (want wij eten altijd bij hun als er iemand jarig is) én uiteraard allerlei lekkere dingetjes voor 's avonds. Een gebakje voor bij de koffie. Lekkere hapjes, toostjes etc etc. Ja, als mijn moeder iets doet, dan doet ze het ook meteen goed.

Neemt natuurlijk niet weg dat ik flink baalde. En eigenlijk nog steeds.
Vanaf het moment dat we Sint Maarten weer hebben gehad is dat voor mij het gezelligste moment van het jaar. Dan richten we ons op Sinterklaas, maar ook op de verjaardag van mijn moeder. Ik vind het dan heerlijk om 's avonds naar de winkels te gaan. Te genieten van alle gezelligheid overal. De sfeer van de decembermaand opsnuiven. Cadeautjes voor Sinterklaas kopen, op zoek naar een cadeau voor mijn moeder. Héérlijk.
Nu heb ik helemaal niets van dit alles mee gekregen. Want ik lag ziek op bed, potjandokie nog aan toe.

Een paar dagen later vroeg ik voorzichtig aan Albert hoe hij vond dat het ging. Ik had al een tweetal dagen geen koortspieken meer gehad en vond zelf eigenlijk dat het best de goede kant op ging.
Maar hij durfde niet zo uitgelaten te zijn; "Je bent nog steeds bezig met de ibuprofen, dus feitelijk onderdruk je alles én ik vind je er ook flink ziek uitzien" was zijn antwoord.
Nou ja, eerlijk is eerlijk; dít vond ik geen leuk antwoord :D
Maar helaas moet ik ook toegeven dat Albert mijn lichaam op z'n duimpje kent. Waar ik nogal eens de neiging heb om mijn kop in het zand te steken, kijkt en constateert hij de zaken gewoon zoals ze zijn.
En alsof de duvel ermee speelde, kreeg ik een paar uur later tóch weer een koortspiek. Ik had dus te vroeg gejuicht.

Ik moet nu nog precies een week. En ik gebruik nog steeds iedere dag ibuprofen om de boel in bedwang te houden. Durf er nog niet zonder.
Eigenlijk had ik een ibuprofen-verbod ivm de maagklachten maar ik reageer gewoon veel beter op de ibuprofen dan op de paracetamol, dus tja, dan kies je toch voor het goedje dat wél helpt.
Zondag vieren we Sinterklaasmiddag bij mijn ouders. Dan zullen we zien hoe het echt met me gaat. Zoals ik nu hier zit, voel ik me heel wat, de vraag is natuurlijk hoe ik me ga voelen zónder de ibuprofen.
Zal het goed gaan of zal ik nog steeds last van koortspieken hebben??
Ik ga er gewoon vanuit dat ik het ergste nu achter de rug heb. Wat de griepspuit en zijn bijwerkingen betreft dan. Die andere bijwerkingen, die nu eenmaal bij deze kuur horen, tja, daar moet ik nog maar een weekje mee leven.

Een fijn weekend gewenst.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen